| Vrsta: | Sudska praksa | ||
| Sud: | Vrhovni sud Srbije* | Datum: 27.11.2003 | Broj: Rev.3991/03 |
| Abstrakt: | |||
Prema utvrđenom činjeničnom stanju prvotuženi je bio davalac na korišćenje stana na kome je nosilac stanarskog prava bio drugotuženi. Drugotuženi je ovaj stan površine 69 m2 otkupio ugovorom od 18.01.1993. godine, koji je zaključio sa prvotuženim. Pobijanim aneksom uz ovaj ugovor koji su tuženi zaključili 31.01.1997. godine drugotuženi je otkupio još 3 m: označenih kao ostava i kao deo već otkupljenog stana. Tužilac je vlasnik drugog stana (površine 45 m: 2), koji se nalazi u potkrovlju iste zgrade a svojinu je stekao otkupom 25.03.1993. godine. Sporna prostorija nije sastavni deo stana drugotuženog niti sa stanom čini jedinstvenu građevinsku celinu, a u projektnoj dokumentaciji sporna prostorija označena je kao kućište za lift.
Polazeći od ovako utvrđenog činjeničnog stanja pravilno su nižestepeni sudovi primenili materijalno pravo kada su zahtev tužioca usvojili.
Tužilac je titular prava svojine - vlasnik stana kao posebnog dela zgrade u Ulici 7.07.8. u Beogradu. Zato na zajedničkim delovima Ðzgrade i uređajima u zgradi sa ostalim etažnim vlasnicima ima pravo zajedničke nedeljive svojine u smislu člana 19. stav 2. Zakona o osnovama svojinsko-pravnih odnosa i stvarnu legitimaciju da u smislu člana 109. u vezi sa članom 103. Zakona o obligacionim odnosima pobija punovažnost ugovora kojim je davalac stana na korišćenje otuđio nedeljivi zajednički deo stambene zgrade u realnom delu od 3 m2 - koji i ne može biti u prometu.
Osim toga, prema članu 16. st. 1. i 6. Zakona o stanovanju može se otkupiti samo stan ili deo stana ako ga suvlasnik nije otkupio u celini, a ne i nedeljivi zajednički deo zgrade koji sa stanom drugotuženog ne čini jednu građevinsku istinu niti predstavlja njegov deo, pa pobijani aneks zaključen između tuženih 31.01.1997. godine ne proizvodi pravno dejstvo kao ništav pravni posao u smislu člana 103. ZOO. Stoga navodi revizije o pogrešnoj primeni materijalnog prava nisu osnovani."