Kako se i vidi iz ove poreske stvari, rešenjem prvostepenog organa utvrđena je na strani tužilje obaveza plaćanja poreza na prenos apsolutnih prava po osnovu presude Opštinskog suda u S. m. P. 1257/01 od 5.11.2001. godine, kojom je utvrđeno da je po osnovu održaja tužilja postala vlasnik stambene zgrade i nosilac prava korišćenja zemljišta na kojem se zgrada nalazi. Poreski organi su našli da ima mesta utvrđivanju poreza na prenos apsolutnih prava u skladu sa odredbom člana 24. tačka 1. Zakona o porezima na imovinu (?Službeni glasnik RS?, br. 26/2001), kojom odredbom je predviđeno da se prenosom uz naknadu u smislu člana 23. istog zakona smatra i sticanje prava svojine i drugih prava iz člana 23. ovog zakona na osnovu pravnosnažne sudske odluke ili drugog akta državnog organa.
Iz citirane presude Opštinskog suda u S. m. se vidi da je tužilja postala vlasnik stambene zgrade i nosilac prava korišćenja na parceli na kojoj se ta zgrada nalazi po osnovu održaja, pa kako se održaj smatra originarnim načinom sticanja svojine, ne iz prava prethodnika već na osnovu zakonom utvrđenih činjenica, to ovaj vid sticanja svojine ne predstavlja prenos uz naknadu iz člana 24. tačka 1. citiranog zakona, pa prema tome ni osnov za utvrđivanje poreza na prenos apsolutnih prava u vezi člana 23. istog zakona.
Stoga se ne mogu prihvatiti navodi iz osporenog rešenja i iz odgovora na tužbu tuženog organa da svako sticanje svojine po osnovu sudske presude predstavlja prenos uz naknadu i osnov za utvrđivanje poreza na prenos apsolutnih prava, već se mora voditi računa o pravnom osnovu za sticanje prava svojine i drugih prava iz člana 23. istog zakona.