Prema utvrđenom činjeničnom stanju pred nadležnim organom Opštinske uprave Opštine Lajkovac, 15.1.2003. godine zaključen je sporazum o naknadi za eksproprisane građevinske objekte, između tužioca kao ranijeg sopstvenika i tuženika kao korisnika eksproprijacije do kojeg je došlo tako što je korisnik eksproprijacije ranijem sopstveniku (tužiocu) ponudio novčanu naknadu, u visini prema podacima koje je pribavio od svojih stručnih službi, a tužilac je ponudu prihvatio., U.tom postupku tužilac je imao punomoćnika iz reda advokata.Kod ovako utvrđenog činjeničnog stanja, Okružni sud nalazi da se tužilac kao korisnik eksproprijacije, pri zaključenju sporazuma, nikako nije mogao nalaziti u izvinjavajućoj zabludi u pogledu cena.vrednosti eksproprisanih objekata koja bi, u smislu člana 61. Zakona o obligacionim odnosima, vodila ništavosti sporazuma. Ovo tim pre, imajući u vidu i navode iz žalbe da je pre zaključenja sporazuma tužiocu punomoćnik sugerisao da ponudu ne prihvati jer nije realna.Sporazum o naknadi za eksproprisane nepokretnosti zaključen pred organom uprave, po nalaženju Okružnog suda, po svojoj pravnoj prirodi, predstavlja ugovor o poravnanju u smislu člana 1089. Zakona o obligacionim odnosima.Ističući kao osnov za poništaj sporazuma, da je bio u zabludi u pogledu tržišne vrednosti, cene eksproprisanih nepokretnosti, odnosno da je ta vrednost bila mnogo veća u trenutku zaključenja ugovora, tužilac se u stvari poziva na institut prekomernog oštećenja iz člana 139. Zakona o obligacionim odnosima. Međutim, prema odredbi člana 1094. ZOO.a, zbog prekomernog oštećenja ne može se tražiti poništenje poravnanja, pa je prvostepeni sud saglasno svemu navedenom, pravilno primenio materijalno pravo kada je tužbeni zahtev tužioca odbio kao neosnovan.