За губитак права својине дереликцијом није, дакле, довољно да је сопственик напустио ствар, већ је потребно да се и одрекао права својине на тој ствари несумњиво изричито или конклудентно израженом вољом да ствар напушта и да више не жели да је има у државини.
Зато се не може сматрати да су тужени, као сувласници, напустили кућу још од тренутка наслеђивања, зато што име је још тада боравиште било непознато и што нису непосредно вршили овлашћења супоседника.
Поготову што су их вршили на посредан начин, преко сувласника, који је у њиховом одсуству управљао заједничком зградом.
Отуда се и не може узети да им је својина на згради престала напуштањем.