U postupku je utvrđeno da je tužilac kao ustanova penzijskog osiguranja povodom saobraćajnog udesa koji je prouzrokovao osiguranik tuženog vršio isplate udovičke penzije, suprugu tužiočeve osiguranice, te da je u toku 1998. godine i 1999. godine na ime udovičke penzije i doprinosa za zdravstveno osiguranje isplatio za 1998. godinu i 1999. godinu ukupan iznos od 95.474, 40 ATS. Predmet tužbenog zahteva je regresni zahtev stranog osiguravača protiv domaće osiguravajuće organizacije radi naknade iznosa od ukupno 95.474, 40 ATS isplaćenog na ime udovičke penzije i doprinosa za zdravstveno osiguranje.
Na osnovu izloženog činjeničnog stanja pravilno su privredni sudovi primenili materijalno pravo kada su usvojili regresni tužbeni zahtev ino-osiguranja, prema visini davanja na teret fondova tužioca do kojih je došlo priznavanjem prava na penziju suprugu-udovicu poginulog osiguranika tužioca.
Nisu osnovani navodi revizije o pogrešnoj primeni materijalnog prava sa razloga što privredni sudovi nisu primenili odredbe člana 76. Zakona o osiguranju imovine i lica ("Službeni list SRJ" br. 40/96), kao i da su morali da odlučuju prema domaćim propisima koji su važili u momentu odlučivanja, tim pre što se na drugačiji način reguliše ovo pitanje.
Vrhovni sud nalazi da se navedene odredbe Zakona o osiguranju imovine i lica ne mogu primenjivati retroaktivno (saobraćajni udes se dogodio 1986. godine), kao i da činjenica postojanja kolizije normi tog zakona po pitanju isključenja neposredne regresne tužbe ino-osiguravača oštećenog u odnosu na domaćeg osiguravača štetnika, kao i normi. odnosno odredbi ratifikovane Međunarodne konvencije posle stupanja na snagu saveznog Zakona o osiguranju imovine i lica dana 6. 7. 1996.godine, ne znači da se ima primeniti taj zakon.
Naime, na pravni odnos između stranaka u ovom sporu se primenjuje Konvencija između SFRJ i Savezne Republike Austrije o socijalnom osiguranju koje je na snazi, a koja čini sastavni deo i unutrašnjeg pravnog poretka, što proizilazi iz člana 10. Ustavnog zakona za sprovođenje Ustava SRJ.
Pravilno su privredni sudovi primenili odredbu člana 38. Konvencije između SFRJ i Austrije o socijalnom osiguranju zaključene 19.11. 1965. godine, ratifikovane 23. 2. 1996. godine, prema kome ako lice koje po pravnim propisima jedne države ugovornice prima davanja zbog pretrpljene štete nastale na području druge države ugovornice, ima u toj državi pravo na naknadu štete od trećeg lica, prava, koja ima primalac davanja prema Trećem licu prelaze na nosioca osiguranja koji je obavezan da plaćanje davanja, ako je to predviđeno pravnim propisima koji važe za tog nosioca osiguranja.
Iz sadržine prednje odredbe navedene Konvencije proizilazi da nisu predviđena bilo kakva nacionalna ograničenja u odnosu na regresna prava nosioca osiguranja koji vrši socijalna davanja, osim onih predviđenih Konvencijom, što dalje znači da ona upućuje na pravo koje se ima primeniti u slučaju osiguranja isplate štete, odnosno na paragraf 332/1 Austrijskog opšteg zakona o socijalnom osiguranju prema kome na nosioca osiguranja koji treba da vrši socijalna davanja prelazi zahtev za naplatu štete zbog osiguranog slučaja.
Regresna tužba ino-osiguravača Član 940. ZOO u vezi Člana 76. Zakona o osiguranju imovine i lica "Službeni list SRJ" br. 30/96