Zakonom o visini stope zatezne kamate u članu 2. regulisano je, da na potraživanja između domaćih i stranih fizičkih i pravnih lica koja glase na plaćanje u stranoj valuti, zatezna kamata se plaća po stopi od 6% godišnje.
U praksi se pojavilo kao sporno pitanje koja se zatezna kamata primenjuje na potraživanja domaćih pravnih lica i drugih subjekata privrednog spora u stranoj valuti, odnosno dinarskoj protivvrednosti strane valute.
U odgovoru na pitanje privrednih sudova datom na Savetovanju u Donjem Milanovcu 15-17. juni 1994. godine, povodom utvrđivanja odgovora na pomenuto pitanje, zauzeto je stanovište, da se i na potraživanja koja glase na stranu valutu, odnosno njenu dinarsku protivvrednost do 3.07.1993. godine dosuđuje domicilna kamata zemlje valute, a od 4.07.1993. godine po članu 2. Zakona o visini stope zatezne kamate.
Pri ovom se pošlo od pravne sigurnosti i ujednačavanja statusa svih poverioca i dužnika čije potraživanje, odnosno obaveze glase na stranu valutu ili njenu dinarsku protivvrednost.
Imala se u vidu činjenica da Zakon o visini stope zatezne kamate u članu 2. izričito predviđa zateznu kamatu od 6% godišnje samo na potraživanja između domaćih i stranih fizičkih i pravnih lica.
Šire tumačenje ovog propisa je bilo inspirisano pre svega načelom ravnopravnosti dužnika i poverioca u plaćanju kamate na devizna potraživanja ili njihovu protivvrednost, bez obzira na to da li je jedno od njih strano fizičko ili pravno lice.
Primena domicilne kamate na domaća pravna lica i kada se radi o njihovom pravu na isplatu strane valute i kada je u pitanju dinarska protivvrednost, dovodi ova lica u neravnopravan položaj, budući da je domicilna kamata odgovarajuće zemlje valute znatno manja od zakonske po stopi od 6%.
Vrhovni sud Srbije je u revizijskoj odluci Prev. 168/94. od 8.06.1994. godine preinačio drugostepenu presudu Višeg privrednog suda Už. br. 537/93. od 13.01.1994. godine, dosuđujući u sporu između domaćih pravnih lica na iznos dinarske protivvrednosti strane valute domicilu kamatu počev od dana dospelosti do isplate, umesto ranije dosuđene zatezne kamate od 6% po članu 2. Zakona o visini stope zatezne kamate.
Zauzet je pravni stav, da se radi o obavezi plaćanja dinarske protivvrednosti strane valute između domaćih lica, pa se zatezna kamata ne može odrediti po Zakonu o visini stope zatezne kamate (čl. 2) koji važi samo za potraživanja između domaćih i stranih fizičkih i pravnih lica.
Kako se radi o primeni prinudnog propisa, član 2. Zakona o visini stope zatezne kamate, koji precizno označava subjekte na koje se može primeniti utvrđena stopa zatezne kamate od 6%, to se ova odredba zakona ne može primenjivati na potraživanja između domaćih lica, subjekata privrednog spora koja glase na plaćanje u stranoj valuti ili dinarsku protivvrednost strane valute.
Na ova potraživanja zatezna kamata se obračunava i plaća po domicilnoj stopi strane valute, odnosno njene dinarske protivvrednosti po kursu na dan plaćanja.
Primena člana 2 Zakona o visini stope zatezne kamate ("Službeni list SRJ".32/93, Pravno shvatanje