Prvostepeni sud je na konkretan slučaj pravilno primenio odredbu čl. 1026. st. 2. ZOO. Poverilac koji je pristao na uput od njegovog dužnika može zahtevati od uputioca da mu ispuni ono što mu duguje samo ako nije dobio ispunjenje od upućenika u vreme određenog u uputu. Kako ugovorom o asignaciji tuženi - asignat kao upućenik, nije prihvatio obavezu da plati za račun uputioca - asignata i kamatu tužioca kao primaocu uputa - asignataru, niti je u ugovoru određeno vreme ispunjenja obaveza od strane tuženog kao upućenika, to je pravilna odluka da nije osnovan zahtev tužioca prema tuženom na ime obračunate kamate. Ako asignat ne ispuni ili loše ispuni obavezu iz asignacije, asignatar je dužan da se za pravilo ispunjenje obaveze osloni na osnovni pravni posao koji postoji između njega i asignata.Stoga je neosnovan žalbeni navod tužioca da je tuženi - asignat kao upućenik bio u obavezi da izmiri i kamate koje sleduju zbog blagovremenog neispunjenja preuzete obaveze po Ugovoru o asignaciji. Tužilac svoj zahtev može postaviti prema asignantu odnosno preduzeću kao svom dužniku iz osnovnog ugovora.