Ustavni sud u sastavu: predsednik dr Bosa Nenadić i sudije dr Olivera Vučić, dr Marija Draškić, Bratislav Đokić, dr Goran Ilić, dr Agneš Kartag Odri, Katarina Manojlović Andrić, mr Milan Marković, dr Dragiša Slijepčević, Milan Stanić, dr Dragan Stojanović, mr Tomislav Stojković, Sabahudin Tahirović i Predrag Ćetković, u postupku po ustavnoj žalbi privrednog društva „POPSIM“ d.o.o. iz Kruševca, na osnovu člana 167. stav 4. u vezi člana 170. Ustava Republike Srbije, na sednici održanoj 16. septembra 2010. godine, doneo je

REŠENjE

Odbacuje se ustavna žalba privrednog društva „POPSIM“ d.o.o. izjavljena protiv rešenja Ministarstva finansija - Poreska uprava - Regionalni centar Kragujevac - Filijala Kruševac broj 47-00025/2007-0052-010 od 22. juna 2007. godine, rešenja Ministarstva finansija - Poreska uprava - Regionalni centar Kragujevac broj 01-47006-1-00269/2007-3 od 27. avgusta 2007. godine i presude Upravnog suda U. 1622/10 od 4. marta 2010. godine.

Obrazloženje

1. Privredno društvo „POPSIM“ d.o.o. iz Kruševca je 28. maja 2010. godine, preko punomoćnika Milutina Kostića, advokata iz Kruševca, Ustavnom sudu podneo ustavnu žalbu protiv akata navedenih u izreci, zbog povrede prava na pravično suđenje i prava na jednaku zaštitu prava i na pravno sredstvo, zajemčenih odredbama člana 32. stav 1. i člana 36. Ustava Republike Srbije.

U ustavnoj žalbi se navodi: da je u postupku utvrđivanja obaveze plaćanja poreza i doprinosa preduzeću „POPSIM“ d.o.o, jednočlanom društvu sa ograničenom odgovornošću, čiji je vlasnik, osnivač i jedini zaposleni zastupnik Slobodan Popović, pogrešno primenjeno materijalno pravo, da su povređena pravila postupka i da je pogrešno i nepotpuno utvrđeno činjenično stanje; da je kao „kaznena mera“ podnosiocu ustavne žalbe utvrđena obaveza plaćanja poreza na druge prihode iz člana 85. Zakona o porezu na dohodak građana, iako, po mišljenju podnosioca, ostvareni prihod nije mogao biti oporezovan kao ostali prihod, niti kao prihod od samostalne delatnosti, već kao prihod od poljoprivrede i šumarstva na katastarski prihod; da poreskom obvezniku nije mogla biti utvrđena poreska obaveza po osnovu drugih prihoda, zbog toga što nije registrovao delatnost proizvodnje sadnog materijala i nije podneo poresku prijavu za utvrđivanje poreza na dohodak građana na prihode od samostalne delatnosti, jer to ne proističe ni iz jednog propisa, već je to razlog da se primenom principa upoređivanja i veštačenjem utvrdi stvarni prihod poreskog obveznika; da su izmenama i dopunama Zakona o porezu dohodak građana iz 2006. godine u članu 31. stav 2. izostavljeni kao predmet oporezivanja prihodi od proizvodnje lozno-voćnih kalemova i drugih sadnica; da sud u upravnom sporu nije cenio navode iz tužbe koji se odnose na pravilnost činjeničnog stanja utvrđenog u upravnom postupku, odnosno postojanje prihoda koji podležu oporezivanju i pravilnost utvrđenih iznosa poreza i doprinosa, jer je kao poreska osnovica uzet celokupan prihod ostvaren od proizvodnje loznih kalemova, odnosno iznos isplaćene otkupne cene, a da pri tome isti nije umanjen za iznos troškova proizvodnje; da je poreski obveznik morao biti oslobođen obaveze plaćanja poreza i doprinosa, budući da je proizvodnja u kontrolisanom periodu bila sa gubicima; da je u upravnom sporu pogrešno primenjen Zakon o penzijskom i invalidskom osiguranju, jer je u spornom periodu od 2003. do 2005. godine ova oblast bila različito regulisana, odnosno podnosilac ustavne žalbe kao obveznik doprinosa za penzijsko i invalidsko osiguranje po osnovu radnog odnosa kod poreskog obveznika nije mogao biti obveznik penzijskog i invalidskog osiguranja po osnovu samostalne delatnosti; da se u konkretnom slučaju vrši trostruko oporezivanje, i to prihoda od zarade, prihoda od poljoprivrede i šumarstva i prihoda od samostalne delatnosti koji se smatraju ostalim prihodima; da poreska prijava na obrascu PPDG-1 nije ni mogla da bude podneta za 2003. i 2004. godinu, jer je Pravilnik o obrascima poreskih prijava za utvrđivanje poreza na prihode građana sa sadržinom obrasca ove prijave stupio na snagu 31. januara 2004. godine.

2. Saglasno odredbi člana 170. Ustava Republike Srbije, ustavna žalba se može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava i slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu. Postupak po ustavnoj žalbi se, u smislu člana 175. stav 3. Ustava, uređuje zakonom.

Odredba člana 82. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu ("Službeni glasnik RS", broj 109/07) je po svojoj sadržini istovetna odredbi člana 170. Ustava.

3. U sprovedenom prethodnom postupku, Ustavni sud je utvrdio da je osporenim rešenjem Ministarstva finansija - Poreska uprava - Regionalni centar Kragujevac - Filijala Kruševac broj 47-00025/2007-0052-010 od 22. juna 2007. godine podnosiocu ustavne žalbe kao poreskom obvezniku naloženo da radi otklanjanja nepravilnosti utvrđenih u postupku terenske kontrole obračunavanja i plaćanja poreza i doprinosa po odbitku, uplati utvrđene obaveze poreza na druge prihode i doprinose za obavezno socijalno osiguranje na teret zaposlenog i na teret poslodavca, u iznosima i na uplatne račune bliže označene u izreci rešenja. U obrazloženju osporenog prvostepenog rešenja je navedeno: da je u postupku terenske kontrole utvrđeno da kontrolisani poreski obveznik ima jednog zaposlenog – direktora preduzeća Slobodana Popovića koji je u radnom odnosu u svom preduzeću od 1. marta 1997. godine; da je uvidom u knjigovodstvenu dokumentaciju utvrđeno da poreski obveznik nije u toku 2003, 2004, i 2005. godine izvršio obračun i isplatu zarade sa pripadajućim porezima i doprinosima; da je uvidom u otkupne listove za poslovne 2003, 2004. i 2005. godinu utvrđeno da je kontrolisani poreski obveznik izvršio otkup loznih kalemova od Slobodana Popovića, odnosno samog sebe, a da pri tome nije kao isplatilac prihoda fizičkom licu po osnovu otkupa loznih kalemova obračunao, obustavio i uplatio na propisane uplatne račune u momentu svake pojedinačne isplate porez na druge prihode i doprinose za penzijsko i invalidsko osiguranje u opredeljenim iznosima; da se prihodi koji se ostvare od proizvodnje lozno-voćnih i drugih kalemova i sadnica, u smislu Zakona o porezu na dohodak građana, oporezuju kao prihodi od samostalne delatnosti ili kao drugi prihodi građana, u zavisnosti od toga da li je ova delatnost registrovana ili ne kod nadležnog organa; da imajući u vidu da poreski obveznik nije registrovao proizvodnju loznih kalemova kao samostalnu delatnost, niti je u kontrolisanom periodu podnosio poresku prijavu za utvrđivanje poreza na dohodak građana na prihode od neregistrovane samostalne delatnosti, ti prihodi se oporezuju kao drugi prihodi, u smislu člana 85. Zakona o porezu na dohodak građana, pa je u toku kontrole izvršen obračun i naložena uplata dugovanog poreza i doprinosa u označenim iznosima; da se porez na druge prihode plaća po stopi od 20 % na osnovicu koju čini bruto prihod umanjen za normirane troškove koji iznose 20 % ili stvarne troškove uz priloženu specifikaciju stvarnih troškova; da su stoga neosnovani predlozi poreskog obveznika za izvođenje dokaza veštačenjem i saslušanjem svedoka radi utvrđivanja stvarnih troškova, jer poreski obveznik nije utvrdio stvarne troškove proizvodnje loznih kalemova u momentu isplate otkupne cene.

Protiv navedenog rešenja poreski obveznik je izjavio žalbu koja je osporenim rešenjem Ministarstva finansija - Poreska uprava - Regionalni centar Kragujevac broj 01-47006-1-00269/2007-3 od 27. avgusta 2007. godine odbijena kao neosnovana.

Upravni sud je 4. marta 2010. godine, rešavajući u upravnom sporu o tužbi poreskog obveznika, doneo osporenu presudu U. 1622/10, kojom je tužba odbijena kao neosnovana. U obrazloženju osporene presude je, između ostalog, navedeno: da je pravilno zaključivanje tuženog organa o osnovanosti poreske obaveze tužioca po osnovu ostalih prihoda utvrđene prvostepenim rešenjem, kao i da je zakonito utvrđena obaveza tužioca da obračuna i uplati doprinose po osnovu penzijskog, socijalnog i zdravstvenog osiguranja Slobodana Popovića; da je razmatrajući navode tužbe koji se odnose na visinu poreske osnovice na osnovu koje je utvrđena poreska obaveza, sud imao u vidu da je visina poreske osnovice utvrđena na osnovu iznosa koje je tužilac, na ime otkupa loznih kalemova od fizičkog lica, podizao i isplaćivao, a što je utvrđeno uvidom u poslovne račune tužioca u kontrolisanom vremenskom periodu, kao i da su količine i vrednosti otkupljivanih loznih kalemova evidentirane na sintetičkoj kartici koja je ručno vođena.

4. Ustavni sud ocenjuje da su prvostepeni i drugostepeni poreski organi i sud u upravnom sporu, u postupku u kome je pravnosnažno odlučeno o obavezi plaćanja poreza na ostale prihode i pripadajućih doprinosa, izneli detaljne, jasne i razumljive razloge zbog čega su ispunjeni uslovi propisani Zakonom o porezu na dohodak građana za nastanak poreske obaveze podnosioca ustavne žalbe po osnovu ostalih prihoda, kao i zbog čega su neosnovani ostali navodi podnosioca koji se prvenstveno odnose na utvrđivanje visine poreske osnovice na osnovu koje je utvrđen iznos poreske obaveze. Sa druge strane, podnosilac u ustavnoj žalbi ponavlja ili parafrazira razloge koji su najpre bili izneti u prvostepenom postupku kao primedbe na zapisnik o terenskoj kontroli, a nakon toga u žalbi podnetoj drugostepenom poreskom organu i najzad u tužbi podnetoj nadležnom sudu protiv konačnog upravnog akta drugostepenog organa uprave. U tom smislu, Ustavni sud konstatuje da podnosilac ustavne žalbe, nezadovoljan ishodom upravnog postupka i upravnog spora, od Ustavnog suda u suštini traži da još jednom oceni zakonitost osporenih pojedinačnih akata, formalno se pozivajući na pojedine odredbe Ustava kojima se garantuju određena prava i iznoseći navode koji ne daju osnova za tvrdnju da je sprovedeni postupak bio nepravičan, odnosno da su nadležni poreski organi i Upravni sud osporene pojedinačne akte doneli bez odgovarajućeg obrazloženja, proizvoljno primenjujući materijalno pravo, te ne ispunjavajući zahteve pravičnog raspravljanja i odlučivanja iz člana 32. stav 1. Ustava.

U odsustvu utemeljenih razloga iz kojih bi proizlazilo da je u poreskom postupku primena materijalnog i procesnog prava bila proizvoljna ili diskriminaciona, čime bi se ukazalo na očiglednu arbitrernost i nepravičnost u postupanju redovnog suda i organa uprave, Ustavni sud ne može da preispituje ocenu redovnog suda i organa uprave o postojanju obaveze plaćanja poreza i sporednih poreskih davanja.

Konačno, Ustavni sud konstatuje da posnosilac ustavne žalbe svoje tvrdnje o povredi prava zajemčenih odredbama člana 36. Ustava nije potkrepio dostavljanjem dokaza o različitom postupanju sudova u istim činjeničnim i pravnim situacijama, kao i da je ne samo imao, već i iskoristio svoje zakonsko pravo da izjavi žalbu protiv prvostepenog rešenja i da zatim tužbom pokrene upravni spor protiv osporenog drugostepenog rešenja.

Imajući u vidu sve izneto, Ustavni sud je, saglasno odredbi člana 36. stav 1. tačka 4) Zakona o Ustavnom sudu, ustavnu žalbu odbacio, jer nisu ispunjene pretpostavke utvrđene Ustavom i Zakonom za vođenje postupka i odlučivanje.

5. Polazeći od izloženog, Ustavni sud je, na osnovu odredbe člana 46. tačka 9) Zakona o Ustavnom sudu, rešio kao u izreci.

PREDSEDNIK

USTAVNOG SUDA

dr Bosa Nenadić