Prema činjeničnom stanju utvrđenom u prvostepenom postupku, tužena je kao član porodičnog domaćinstva njenog oca, pok. D. P., na dan 10.03.1992. godine, zaključila ugovor o otkupu predmetnost stana sa DD „Krušik - Valjevo“ i po osnovu otkupa postala vlasnik stana, a ne po osnovu poklona od oca, tako da nije bilo mesta primeni instituta uračunavanja poklona tuženoj u njen nasledni deo iza smrti pok. D.Otac tužene je izjavom od 24.12.1990. godine, kao nosilac stanarskog prava na predmetnom stanu, pravo na otkup stana preneo na tuženu, kao člana svog porodičnog domaćinstva, uz poziv na odredbu čl. 6. Zakona o stambenim odnosima („ Službeni glasnik SRS“, br. 12 od 19.03.1990. godine), a koji je važio i u vreme otkupa stana.Pravo na otkup stana je lično pravo i ono se ne može naslediti niti može biti u prometu. Ovo pravo se izuzetno može preneti na člana porodičnog domaćinstva lica koje kao nosilac stanarskog prava (po ranijim propisima) odnosno zakupac stana (po sada važećim propisima), ima pravo na otkup stana, kako je to i propisano u odredbi čl. 16. stav 3. Zakona o stanovanju.Iz izloženog proizilazi da prenošenje prava na otkup stana na drugo lice, kao člana porodičnog domaćinstva, koje taj stan otkupi isključivo svojim sredstvima, kao što je to u konkretnom slučaju učinila tužena, ne može biti osnov za primenu instituta uračunavanja poklona u nasledni deo.Prema tome, prvostepeni sud je pravilno primenio materijalno prava kada je odbio kao neosnovan tužbeni zahtev tužilje.Navod iz žalbe tužilje da je tužena stan otkupila po netržišnim uslovima, zatim da je i radni doprinos pok. D. uticao da cena stana bude niža od tržišne, nisu bili od značaja za drugačije zaključivanje.